De laatste voorwerpen worden op de koffer gegooid, om later er mooi in te leggen en er nog een aantel keren uit te halen en dit hele proces te herhalen.

de laatste keuzes zijn gemaakt. Welke schoenen neem ik mee? Welke warme kleren neem ik mee? Welk boek kies ik nu? Ja, wat weegt het minste, dat gaat mee natuurlijk.

de rugzak, is nog lang niet klaar. De koffer ook nog niet als ik er nu naar kijk. mijn andere zak ook nog niet. Ik ben er nog niet klaar voor. Toch zijn het bijna de laatste 24 uur in België voor de komende drie maanden.

Ik heb de afgelopen week afscheid genomen van familie en vrienden, dit was en is toch wel het moeilijkste aan vertrekken. De mensen hier achterlaten. Achterlaten klinkt nu raar in deze zin maar je begrijpt me wel.

Ik ga nu nog wat doorwerken aan de koffer dat ik daar niet aan kom zonder toiletzak of sokken.

Wees jezelf; de rest is al bezet.

— Oscar Wilde.

Over nog geen maand ben ik er dan, aan de andere kant van de wereld. Het nu nog zo verre Zuid-Afrika. Daar voor drie maanden, waarschijnlijk drie adembenemende maanden. Drie maanden waarin ik mezelf een aantal keer ga moeten overtreffen en angsten aan de kant ga moeten zetten.

Drie maanden met tien studenten in twee huizen. Dat spreekt toch voor zich, daar kan niets mis gaan. Het enige dat we moeten doen is: kuisen, afwassen, de was doen, af en toe opruimen, koken, tafel dekken, voor school werken, naar stage gaan, rond trekken, … . Nee hoor dat spreekt voor zich, er kan niet mis gaan. Als er toch iets mis gaat dan gaat dat ineens catastrofaal zijn.